Plan kont biuro rachunkowe Lódź

Plan kont – układ kont księgowych przyjęty w danym podmiocie gospodarczym w celu uporządkowania ewidencji operacji gospodarczych, uwzględniający przepisy prawa oraz potrzeby zarządzających. Plan kont ma formę szczegółowej listy określającej porządek poszczególnych kont w księdze.

Plany kont są często do siebie podobne w różnych przedsiębiorstwach, co może być związane z wymogami prawnymi danego państwa. Podobieństwa planów kont mogą również wynikać z faktu, że większość księgowych przy jego tworzeniu posiłkuje się wzorcowymi planami kont dostępnymi w rozmaitych publikacjach fachowych, adaptując wzorzec do potrzeb jednostki gospodarczej.

W Polsce zgodnie z zapisami Ustawy o rachunkowości jednostka powinna m.in. posiadać dokumentację dotyczącą zakładowego planu kont ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej (Art. 10 Ustawy o rachunkowości).

Marża brutto biuro rachunkowe Lódź

Marża brutto (ang. gross margin) – stosunek zysku brutto ze sprzedaży do przychodów ze sprzedaży badanego przedsiębiorstwa w danym okresie. Zależność tę można przedstawić za pomocą następującego równania (wynik w procentach):

Marża brutto = ((Przychody-Koszty sprzedanych towarów i materiałów)/Przychody) * 100

${\displaystyle Marza\ Brutto\ =\left({\frac {Przychody-Koszt\ sprzedanych\ produktow\ towarow\ i\ materialow}{Przychody}}\right)\cdot 100}$

Koszty sprzedanych produktów, towarów i materiałów odnoszą się do całości nakładów połączonych bezpośrednio z produktem, np.: koszty energii, koszty pracy, koszty materiałów w danym okresie. Nie wlicza się do nich kosztów administracji, wydatków na biuro, czynsz itp.

W ujęciu bezwzględnym marża brutto jest synonimem wyniku brutto ze sprzedaży:

Marża Brutto = Przychody ze sprzedaży - Koszt sprzedanych produktów, towarów i materiałów

Podręczniki rachunkowości zarządczej utożsamiają często marżę brutto z tzw. marżą pokrycia (ang. contribution margin), zdefiniowaną jako różnica między przychodami ze sprzedaży a kosztami zmiennymi.

Kapital staly biuro rachunkowe Lódź

Kapitał stały (pasywa stałe) – długoterminowy kapitał zaangażowany w działalność gospodarczą przedsiębiorstwa obejmujący kapitał własny i kapitał obcy długoterminowy.

Ta część kapitału stałego, która finansuje aktywa obrotowe, jest nazywana kapitałem obrotowym netto (ang. net working capital). Z uwagi na swój długoterminowy charakter kapitał stały powinien finansować najmniej płynne aktywa, czyli aktywa trwałe – jest to tzw. złota reguła bankowa.

Kapital obrotowy netto biuro rachunkowe Lódź

Kapitał obrotowy netto (kapitał pracujący) – w ujęciu bilansowym stanowi nadwyżkę aktywów obrotowych nad pasywami bieżącymi:

Kapitał obrotowy netto = Aktywa obrotowe - Zobowiązania bieżące

W ujęciu kapitałowym kapitał obrotowy netto to część kapitału stałego przedsiębiorstwa (kapitału własnego i zobowiązań długoterminowych), która finansuje aktywa obrotowe:

Kapitał obrotowy netto = Kapitał stały - Aktywa trwałe

Wartość kapitału obrotowego netto w przedsiębiorstwie ulega zmianom pod wpływem zmian wartości aktywów trwałych (majątku trwałego) i kapitału stałego. Poziom kapitału obrotowego netto wpływa na koszt pozyskania kapitału na finansowanie bieżącej działalności przedsiębiorstwa oraz poziom ryzyka utraty płynności ponoszonego przez przedsiębiorstwo.

Kapitał obrotowy netto błędnie nazywany jest majątkiem obrotowym netto. Majątek obrotowy netto jest pojęciem węższym i w porównaniu z kapitałem obrotowym netto nie uwzględnia on m.in.: zobowiązań krótkoterminowych powstałych z tytułu otrzymanych pożyczek czy kredytów, środków pieniężnych z wyjątkiem tzw. rezerwy transakcyjnej oraz inwestycji krótkoterminowych w aktywa finansowe.

Kapital obcy biuro rachunkowe Lódź

Kapitał obcy cechuje się tym, że jest oddany do dyspozycji przedsiębiorstwa na czas określony, po terminie umowy musi być zwrócony. W przypadku, gdy jest to kapitał obcy oprocentowany (np. kredyt, pożyczka, obligacja), korzystanie z niego związane jest z określonym kosztem - w postaci odsetek. Dawcy kapitału obcego z reguły mają wpływ na jego wykorzystanie, natomiast nie mają prawa podejmowania decyzji dotyczących całokształtu funkcjonowania przedsiębiorstwa. Do czasu zwrotu kapitał obcy stanowi zobowiązania.

Wśród zobowiązań można wymienić:

• kredyty bankowe - równowartość pozyskanych z banku środków pieniężnych,
• zobowiązania wobec dostawców materiałów, towarów lub usług,
• zobowiązania z tytułu zaciągniętych pożyczek od różnych osób prawnych (nie wliczając banków) lub fizycznych,
• zobowiązania publicznoprawne, np. rozliczenia z budżetem państwa,
• zobowiązania wobec własnych pracowników i inne,
• zobowiązania związane z wyemitowanymi papierami dłużnymi (np. obligacjami czy papiery komercyjne przedsiębiorstw).

Kapitały obce, zgodnie z kryterium wymagalności (terminu zwrotu) dzielą się na:

• zobowiązania długoterminowe, do których wliczamy: długoterminowe pożyczki i obligacje, długoterminowe kredyty bankowe i inne zobowiązania długoterminowe o terminie spłaty powyżej 1 roku licząc od dnia bilansowego,
• zobowiązania krótkoterminowe, do których wliczamy: pożyczki, obligacje, kredyty bankowe i różne zobowiązania z tytułu dostaw, podatków i wynagrodzeń o terminie spłaty do 1 roku licząc od dnia bilansowego.

Kalkulacja doliczeniowa biuro rachunkowe Lódź

Kalkulacja doliczeniowa – metoda kalkulacji kosztów danego obiektu, zazwyczaj produktu finalnego, polegająca na doliczeniu do kosztów bezpośrednich obiektu części kosztów pośrednich na podstawie z góry ustalonej stawki narzutu kosztów pośrednich. Kalkulacja doliczeniowa jest stosowana w przedsiębiorstwach produkujących szeroki asortyment różnorodnych produktów, np. produkty wytwarzane na zlecenie klienta i według jego specyfikacji. Ze względu na konieczność ustalenia całkowitego kosztu produkcji przed zamknięciem okresu rozliczeniowego konieczne jest doliczenie kosztów pośrednich, zamiast zastosowania kalkulacji podziałowej.

Kalkulacja doliczeniowa stosowana jest w przedsiębiorstwach wytwarzających różnorodne produkty z różnych surowców w trakcie zróżnicowanych procesów produkcyjnych. Stosowana jest w przypadku produkcji jednostkowej, małoseryjnej, dla której stosuje się odmianę kalkulacji doliczeniowej zleceniowej oraz przy produkcji seryjnej wielu produktów, dla której stosuje się odmianę kalkulacji doliczeniowej asortymentowej.

W przypadku kalkulacji doliczeniowej zleceniowej otwiera się dla każdego zlecenia odrębną ewidencję (kartę kalkulacyjną), na której na podstawie dokumentów źródłowych gromadzi się koszty bezpośrednie zlecenia. Następnie do tych kosztów dolicza się koszty pośrednie produkcji (koszty wydziałowe). W przypadku gdy celem kalkulacji jest ustalenie kosztu własnego sprzedaży, doliczane są także koszty ogólnego zarządu i koszty sprzedaży. W przypadku gdy zlecenie produkcyjne obejmuje jeden produkt, ustalenie kosztu jednostkowego następuje z wykorzystaniem metod kalkulacji podziałowej prostej. Natomiast w przypadku gdy zlecenie obejmuje kilka różnych produktów, ostateczne ustalenie kosztów jednostkowych następuje z wykorzystaniem metodologii stosowanej przy kalkulacji podziałowej współczynnikowej.

Przy kalkulacji doliczeniowej asortymentowej prowadzona jest ewidencja analityczna dla każdego asortymentu produktów, a nie do pojedynczych produktów. Metodyka doliczania kosztów pośrednich oraz ustalania kosztów jednostkowych jest taka sama, jak w przypadku kalkulacji doliczeniowej zleceniowej.

Kalkulacja doliczeniowa polega na doliczeniu do kosztów bezpośrednich poszczególnych przedmiotów kalkulacji odpowiedniej części kosztów pośrednich. Koszty pośrednie dotyczą wszystkich wytwarzanych w przedsiębiorstwie produktów, trzeba więc rozliczyć te koszty pomiędzy produkty. Czyni się to za pomocą odpowiednich kluczy rozliczeniowych, takich, które w sposób najlepszy odzwierciedlają relację zachodzące pomiędzy poziomem kosztów pośrednich a wytwarzanymi produktami i w związku z tym potrafią przypisać możliwie najdokładniej poszczególnym produktom te koszty. Klucze podziałowe muszą się wobec tego charakteryzować odpowiednim związkiem między kosztami a produkcją. Wśród stosowanych w praktyce kluczy rozliczeniowych możemy wyróżnić klucze wartościowe i ilościowe. I tak podstawą rozliczenia kosztów wydziałowych mogą być znane koszty przypisane już do produktów, a więc pozycje kosztów bezpośrednich: materiały, wynagrodzenia bądź koszty bezpośrednie ogółem, dla kosztów zarządu może to być także techniczny koszt wytworzenia. Podstawą rozliczenia kosztów pośrednich może być także liczba wytworzonych, liczba zatrudnionych pracowników, czasochłonność liczona liczbą maszynogodzin lub roboczogodzin. Rozliczenie kosztów pośrednich może być dokonywane w sposób całościowy dla poszczególnych komórek organizacyjnych lub indywidualnie dla poszczególnych grup rodzajowych kosztów. Wówczas dla poszczególnych pozycji kosztów pośrednich można stosować odrębne klucze doliczeniowe, np. dla amortyzacji i ubezpieczenia budynków ważna będzie ich kubatura bądź powierzchnia użytkowa, dla kosztów utrzymania maszyn – ich czas pracy, dla wynagrodzeń – liczba roboczogodzin, dla kosztów przygotowania nowej produkcji – czas lub planowana liczba wytworzonych wyrobów.

Wybór klucza rozliczeniowego decyduje o sposobie rozliczania kosztów pośrednich. W przypadku klucza wartościowego ustalamy procentowy wskaźnik narzutu kosztów pośrednich, natomiast w przypadku klucza ilościowego – stawkę jednostkową kosztów pośrednich na jednostkę kalkulacyjną. Zastosowany klucz rozliczeniowy ma wpływ na wysokość kosztów, ważny jest wobec tego właściwy jego wybór.

Wskaźnik narzutu kosztów pośrednich w przypadku wartościowego klucza rozliczeniowego wyrażamy następująco:

Wnkp = (kp/wkr) x 100%

gdzie:

• Wnkp – wskaźnik narzutu kosztów pośrednich wyrażany w %,

• kp – rozliczane koszty pośrednie,

• wkr – wartościowy klucz rozliczeniowy.

Następnie należy przemnożyć Wnkp przez część klucza rozliczeniowego przypadającego na poszczególne zlecenie:

Kpz = Wnkp X wkrz

gdzie:

• Kpz – koszty pośredni doliczone do zlecenia z,

• wkrz – część wartościowego klucza rozliczeniowego przypadająca na zlecenie z.

Stawkę narzutu kosztów pośrednich w przypadku ilościowego klucza rozliczeniowego wyrażamy następująco:

Snkp = kp/ikr

gdzie:

• Snkp – stawka narzutu kosztów pośrednich,

• ikr – ilościowy klucz rozliczeniowy.

Następnie wystarczy przemnożyć Snkp przez część klucza rozliczeniowego przypadającego na poszczególne zlecenie:

Kpz = Snkp x ikrz

gdzie:

• ikrz – część ilościowego klucza rozliczeniowego przypadająca na zlecenie z.

Procedura kalkulacji doliczeniowej:

1. Rejestracja kosztów bezpośrednich produkcji na koncie „koszty produkcji” z jednoczesną rejestracją na kartach zleceń.
2. Rejestracja kosztów pośrednich na kontach „koszty wydziałowe” / „koszty zarządu” / „koszty sprzedaży”.
3. Ustalenie klucza podziałowego kosztów dla każdej wyodrębnionej grupy kosztów pośrednich.
4. Obliczenie wskaźników narzutu kosztów pośrednich Wnkp.
5. Obliczenie kosztów pośrednich każdego zlecenia Kpz.
6. Przeksięgowanie kosztów pośrednich na konto „koszty produkcji” z jednoczesną ewidencją wartości tych kosztów ustalonych dla zleceń (5) na kartach (kontach) zleceń.
7. Ustalenie kosztu wytworzenia każdego zlecenia.
8. Ustalenie dla zleceń zakończonych jednostkowego kosztu wytworzenia wyrobu lub usługi.

EBITDA

EBITDA (ang. earnings before interest, taxes, depreciation and amortization) – zysk operacyjny przedsiębiorstwa przed potrąceniem odsetek od zaciągniętych zobowiązań oprocentowanych (kredytów, obligacji), podatków, amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych (ang. amortization) oraz amortyzacji (deprecjacji) rzeczowych aktywów trwałych (ang. depreciation).

EBITDA = przychody – koszty operacyjne bez amortyzacji i deprecjacji

lub

EBITDA = wynik operacyjny + deprecjacja rzeczowych aktywów trwałych + amortyzacja wartości niematerialnych i prawnych

EBITA biuro rachunkowe Lódź

EBITA (ang. earnings before interest, taxes and amortization) – zysk operacyjny przedsiębiorstwa przed potrąceniem odsetek od zaciągniętych zobowiązań oprocentowanych (kredytów, obligacji), podatków oraz amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych.

Można go obliczyć dodając do zysku operacyjnego wartość amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych. Amortyzacja rzeczowych aktywów trwałych nie jest wliczana w EBITA, gdyż w języku angielskim termin amortization odnosi się wyłącznie do amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych, a amortyzację rzeczowych aktywów trwałych nazywa się terminem depreciation. Oba rodzaje amortyzacji w rozumieniu języka angielskiego obejmuje EBITDA.

Dzialalność operacyjna biuro rachunkowe Lódź

Działalność operacyjna – działalność związana z bezpośrednim wytwarzaniem towarów lub świadczeniem usług. Jest to zespół działań (funkcji przedsiębiorstwa) związanych z przetwarzaniem zasobów w wyniki rzeczowe, tzn. produkty (wyroby/usługi).

Działalność operacyjna przedsiębiorstwa interpretowana jest dwojako:

• w węższym zakresie - jako zespół funkcji podstawowych przedsiębiorstwa (często bez sprzedaży),
• w szerszym zakresie - jako zespół funkcji podstawowych i pomocniczych przedsiębiorstwa.

Pojęcie działalności operacyjnej przedsiębiorstwa wprowadzone zostało do teorii i praktyki zarządzania przedsiębiorstwem jako uogólnienie jego działalności produkcyjnej i usługowej. Określenie działalność operacyjna pochodzi od słowa operacje, oznaczającego transformację zasobów na wyniki użyteczne w postaci produktów. Nie należy rozumieć pod tym określeniem działalności bieżącej – dla takiej działalności właściwym jest określenie działalność operatywna.

Według ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 roku przez działalność operacyjną rozumie się podstawowy rodzaj działalności jednostki oraz inne rodzaje działalności, niezaliczone do działalności inwestycyjnej (lokacyjnej) lub finansowej. (art. 48b, ust. 3, pkt. 1).

Dzialalność inwestycyjna biuro rachunkowe Lódź

Działalność inwestycyjna – działalność przedsiębiorstwa, której przedmiotem jest zakup lub sprzedaż rzeczowych aktywów trwałych (środków trwałych, środków trwałych w budowie), wartości niematerialnych i prawnych, długoterminowych inwestycji (w tym inwestycji w nieruchomości i prawa), krótkoterminowych aktywów finansowych (z wyjątkiem środków pieniężnych i ich ekwiwalentów) oraz związane z nią pieniężne koszty i korzyści.

Stanowi jeden z trzech podstawowych rodzajów działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwo – obok działalności operacyjnej i finansowej.

Według ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 roku:

Przez działalność inwestycyjną (lokacyjną) rozumie się nabywanie lub zbywanie składników aktywów trwałych i krótkoterminowych aktywów finansowych oraz wszystkie z nimi związane pieniężne koszty i korzyści. (art. 48b ust. 3 pkt 2).

W działalności inwestycyjnej przedsiębiorstwa wykazuje się m.in.:

• Wpływy:
  • ze sprzedaży środków trwałych, środków trwałych w budowie, wartości niematerialnych i prawnych,
  • z inwestycji w nieruchomości, wartości niematerialne i prawne oraz aktywa finansowe,
  • z tytułu zwrotu krótko- i długoterminowych pożyczek udzielonych innym jednostkom,
  • z tytułu zwrotu zaliczek dotyczących działalności inwestycyjnej,
  • z tytułu pochodnych instrumentów finansowych,
  • z tytułu pieniężnych korzyści dotyczących wyżej wymienionych składników np.: odsetki od lokat,
• Wydatki:
  • ze sprzedaży środków trwałych, środków trwałych w budowie, wartości niematerialnych i prawnych,
  • z inwestycji w nieruchomości, wartości niematerialne i prawne oraz aktywa finansowe,
  • z tytułu zwrotu krótko- i długoterminowych pożyczek udzielonych innym jednostkom,
  • z tytułu zwrotu zaliczek dotyczących działalności inwestycyjnej,
  • z tytułu pochodnych instrumentów finansowych,
  • z tytułu pieniężnych korzyści dotyczących wyżej wymienionych składników np.: odsetki od lokat.

Dzialalność finansowa biuro rachunkowe Lódź

Działalność finansowa – działalność przedsiębiorstwa, której przedmiotem jest pozaoperacyjne pozyskiwanie źródeł finansowania lub ich spłata (oraz związane z tym pieniężne koszty i korzyści), w wyniku których ulega zmianie wysokość i struktura wniesionego kapitału własnego oraz zadłużenia finansowego jednostki.

Działalność finansowa stanowi jeden z trzech z trzech podstawowych rodzajów działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwo – obok działalności operacyjnej i inwestycyjnej.

Według ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 roku:

Przez działalność finansową rozumie się pozyskiwanie lub utratę źródeł finansowania [zmiany w rozmiarach i relacjach kapitału (funduszu) własnego i obcego w jednostce] oraz wszystkie z nimi związane pieniężne koszty i korzyści. (art. 48b, ust. 3, pkt. 3)

W działalności finansowej przedsiębiorstwa wykazuje się m.in.:

• Wpływy:
  • z wydania udziałów (akcji) i innych instrumentów kapitałowych oraz dopłat do kapitału,
  • z emisji długo- i krótkoterminowych dłużnych instrumentów finansowych,
  • zaciągnięcie kredytów i pożyczek (łącznie ze zrealizowanymi różnicami kursowymi),
  • pieniężne korzyści związane bezpośrednio z pozyskaniem kapitału.
• Wydatki:
  • płatności na rzecz właścicieli akcji lub udziałów jednostki z tytułu ich wykupu i zwrot dopłat do kapitału,
  • z tytułu podziału zysku, w tym z lat poprzednich,
  • spłata kredytów i pożyczek (łącznie ze zrealizowanymi różnicami kursowymi)
  • poniesione koszty na spłatę zobowiązań z tytułu umów leasingu finansowego,
  • zapłacone odsetki, prowizje bankowe i inne pieniężne koszty związane bezpośrednio z pozyskiwaniem kapitału.

Centra odpowiedzialności biuro rachunkowe Lódź

Centra odpowiedzialności (ośrodki odpowiedzialności) – związane są z decentralizacją przedsiębiorstw. Oznaczają przydzielenie odpowiedzialności za określone wyniki do konkretnego menedżera. Centra odpowiedzialności są kwalifikowane w zależności od stopnia swobody menedżerów w zakresie uprawnień decyzyjnych i odpowiedzialności finansowej.

Wyróżnianych jest kilka rodzajów centrów odpowiedzialności.

• Centra kosztów – ośrodki odpowiedzialności za koszty. W centrach kosztów menedżer ma swobodę w podejmowaniu decyzji, których skutkiem są ponoszone koszty. Rozliczany jest przez swoich przełożonych z wysokości tych kosztów. Powinien być na bieżąco informowany o wysokości kosztów. Przykład menedżera – kierownik produkcji.
• Centra przychodów – ośrodki odpowiedzialności za przychody. W centrach przychodów menedżer jest odpowiedzialny za osiągnięcie planowanych przychodów i nie ma wpływu na kształtowanie cen oraz kosztów. W praktyce czyste centra przychodów są rzadko spotykane. Zwykle menedżer odpowiedzialny za przychody uczestniczy w planowaniu i kontroli przynajmniej niektórych kosztów, np. podróże swoich podwładnych i związane z nimi koszty. Przykład menedżera – kierownik działu sprzedaży.
• Centra zysków – ośrodki odpowiedzialności za zyski. W centrach zysków menedżer odpowiedzialny jest za przychody i koszty. Centra zysku powinny posiadać odpowiednią autonomię w zakresie wyboru odbiorców i kształtowania cen na sprzedawane produkty lub usługi. Taka sama autonomia powinna dotyczyć kształtowania poziomu kosztów. Przykład menedżera – w grupach kapitałowych, dyrektor zakładu produkcyjnego.
• Centra inwestycyjne – ośrodki inwestycyjne. Są takimi ośrodkami, gdzie menedżerowie są odpowiedzialni za przychody, za koszty oraz mają pewną autonomię w zakresie kształtowania zdolności produkcyjnych poprzez podejmowanie decyzji inwestycyjnych dotyczących zakupu nowych środków trwałych, takich jak: maszyny, urządzenia, środki transportowe czy budynki. Przykład menedżera – decyzje inwestycyjne są często podejmowane na wyższym szczeblu, np. dyrektora pionu produktowego, do centrum inwestycji często należy zarząd.

Trzeba mieć na uwadze, że zakres odpowiedzialności różnych menedżerów może się częściowo przenikać.

Budżetowanie biuro rachunkowe Lódź

Budżetowanie – jest jednym z instrumentów rachunkowości zarządczej, wspomagającym osiąganie celów przedsiębiorstw. Jest to proces obejmujący projektowanie, tworzenie i zatwierdzanie budżetu, a także jego późniejszą kontrolę. Budżetowanie jest wynikiem planowania zamierzeń rozwojowych przedsiębiorstwa, wskazującego cele i kierunki jego działania oraz sposób wykorzystania zasobów. Budżetowanie jest kwantyfikowaniem założeń przyjętych w planach, ich uszczegółowieniem i ma za zadanie przypisanie konkretnych środków i działań do miejsc i czasu ich wykonania oraz osób odpowiedzialnych, jak również ich kontrolę. Pomiędzy planowaniem, budżetowaniem a kontrolą istnieje związek dwukierunkowy. Wzajemna relacja powoduje potrzebę regularnego rewidowania przyjętych założeń.

Budżet to finansowy plan działania przedsiębiorstwa, który prezentuje sposób alokacji zasobów wyrażony w jednostkach pieniężnych lub w jednostkach naturalnych, sporządzany na okres roku lub na czas trwania projektu, zaakceptowany i realizowany przez pracowników poszczególnych szczebli zarządzania.

Wyróżnia się budżet stały (opracowany dla jednego poziomu działalności) i elastyczny (tworzony w oparciu o analizę czynników zmienności kosztów dla różnych poziomów działalności).

Wyodrębniamy różne typy budżetowania:

• budżetowanie kroczące – stworzenie dokładnego budżetu dla pierwszego kwartału oraz ogólnego dla pozostałych kwartałów;
• przyrostowe – stworzenie budżetu na podstawie danych z poprzedniego okresu najczęściej pomnożonych o odpowiedni wskaźnik, „od zera” – opracowanie budżetu na podstawie dokładnej analizy, tak jakby był on wdrażany dla danej jednostki po raz pierwszy;
• odgórne – opracowanie budżetu na poziomie menadżerów wyższego szczebla zarządzania;
• budżetowanie partycypacyjne – kierownictwo opracowuje strategie firmy, a pracownicy opracowują budżety cząstkowe.

Budżetowanie składa się z:

1. opracowania założeń do budżetu,
2. opracowania budżetu,
3. uzgodnienia i zatwierdzenia budżetu,
4. kontroli wykonania budżetu,
5. reakcji na wyniki kontroli.

Do funkcji budżetowania można zaliczyć:

• mobilizowanie do okresowego planowania,
• koordynacja działań i współpracy,
• umożliwienie komunikowania zamierzeń,
• dostarczanie podstaw do kontroli i oceny dokonań,
• dostarczanie danych do opracowania systemów motywacyjnych.

Budżet elastyczny biuro rachunkowe Lódź

Budżet elastyczny – budżet, który jest tworzony w taki sposób, aby było możliwe korygowanie wstępnie zaplanowanych wielkości w zależności od rzeczywistych rozmiarów działalności i rozwoju pozycji przedsiębiorstwa.

Poszczególne pozycje budżetu mogą być dostosowywane do każdego poziomu rozmiarów działalności danego przedsiębiorstwa. Niezbędne jest sprecyzowanie jednej wielkości, opisującej rozmiary działalności. Może to być np. miara produkcji wykazana w ilości wytworzonej produkcji lub maszynogodzinach. Zakłada się z góry, że poziom poszczególnych pozycji kosztów jest uzależniony od upływu czasu, rozmiarów prowadzonej działalności, bądź od obu wymienionych elementów jednocześnie. Oprócz tego wszystkie koszty muszą zostać podzielone na koszty stałe i zmienne wobec tej wielkości.

Koszty całkowite = koszty zmienne + koszty stałe

W praktyce kreowanie budżetu elastycznego sprowadza się do definiowania formuł, które będą obrazować zależność między wysokością pozycji danego budżetu a przyjętą jednostką rozmiarów działalności.

Na przykład, budżet przychodów ze sprzedaży można wyrazić funkcją:

S(q)=∑ⁿ_i=1 pᵢ x qᵢ

gdzie:

S - przychody ze sprzedaży

p - cena produktu

q - rozmiary sprzedaży

i - 1,2,3,…, n- poszczególne produkty

Zastosowanie tego modelu budżetowania jest wskazane szczególnie tym jednostkom gospodarczym, których koszty zmienne stanowią wysoki udział kosztów całkowitych. Metoda ta jest o tyle efektywna, że w fazie sporządzania budżetu trudno jest przewidzieć rzeczywistą wielkość produkcji. Zaletą budżetowania elastycznego jest to, że pozwala ona z góry określić uzasadniony poziom kosztów dla różnych możliwych rozmiarów działalności. Możliwa jest kontrola wykonania budżetu prowadzona w stosunku do budżetu zakładającego faktyczne, a nie planowane rozmiary działalności. Budżet elastyczny jest sporządzany dla różnych rozmiarów działalności i dzięki możliwości reakcji na zmiany warunków gospodarczych jego stosowanie może w dużym stopniu ułatwić interpretację stopnia wykonania. Tym samym przedsiębiorstwo będzie miało możliwość podjęcia skutecznych działań, które wpłyną na poprawę wyniku finansowego. Wadą tej metody jest to, że jej stosowanie staje się bardzo pracochłonne w przypadku występowania bardziej skomplikowanych powiązań między poziomem kosztów a rozmiarami działalności.

Bilans instytucji finansowych biuro rachunkowe Lódź

Bilans instytucji finansowych (ang. financial institutions’ balance sheet) – jeden z elementów sprawozdania finansowego instytucji finansowej (np. banku), w którym ujęte są aktywa (majątek) i pasywa (źródła finansowania) podmiotu. Bilans instytucji finansowych sporządzany jest zgodnie z uniwersalnymi metodami rachunkowości.

Specyfika bilansu instytucji finansowych w porównaniu z bilansami innych podmiotów gospodarczych (np. przedsiębiorstw produkcyjnych, usługowych) polega na:

• odwrotnym umiejscowieniu depozytów i kredytów w stosunku do standardowych przedsiębiorstw (np. w przypadku banku udzielone kredyty są aktywami, ponieważ bank uzyskuje z ich tytułu przypływ gotówki ze spłacanych rat kredytowych; z kolei przyjęte lokaty są zobowiązaniami, gdyż spowodują one w przyszłości odpływ gotówki),
• zestawieniu aktywów według stopnia płynności, tj. od najbardziej płynnych (np. gotówki) do najmniej płynnych (np. elementów majątku trwałego),
• zestawieniu pasywów według poziomu stabilności,
• niewielkim udziale majątku trwałego w całości sumy bilansowej.

Wzór bilansu banku, z przykładami pozycji po stronie aktywów i pasywów

Aktywa	Pasywa
kasa, operacje z bankiem centralnym, należności od sektora finansowego, należności od sektora niefinansowego, należności od sektora budżetowego, należności z tytułu zakupionych papierów wartościowych z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, papiery wartościowe, aktywa trwałe, inne aktywa.	operacje z bankiem centralnym, zobowiązania wobec sektora finansowego, zobowiązania wobec sektora niefinansowego, zobowiązania wobec sektora budżetowego, zobowiązania z tytułu sprzedanych papierów wartościowych z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, zobowiązania z tytułu emisji własnych papierów wartościowych, inne pasywa, rezerwy celowe na zobowiązania pozabilansowe, kapitały (fundusze), wynik w trakcie zatwierdzania, wynik (zysk/strata) roku bieżącego
RAZEM AKTYWA	RAZEM PASYWA